سفرنامهها بهعنوان منابع مکمل تاریخ اجتماعی در ایران از اهمیتی ویژه برخوردارند؛ چراکه در برهههای مختلف تاریخ این سرزمین، تاریخ به مثابه راوی عملکرد زندگی شاهان عمل کرده و توجه چندانی به سبک زندگی عامه مردم و طبقات مختلف اجتماعی نداشته است. از این رو سفرنامهها بهعنوان روایت ناظران بیرونی فرهنگ و جامعه ایرانی میتوانند راهگشا مطالعه زندگی عامه مردم ایران در ادوار گذشته باشند.