سمیرا دردشتی
دنیای اقتصاد:
بهار آخرین کسی است که در تاریخ ایران عنوان ملکالشعرایی دارد. وی ادیبی بلندپایه بود ولی زندگی خود را به نامی ادبی که از سوی دربار به وی اعطا شده بود، محدود نکرد تا در سایه آن نامی به هم زده و نانی به کف آورد. او بلندتر از آنچه وراثت و زمانه به وی ارزانی داشته بود، اندیشید. شعرش را در خدمت آزادی و وطن درآورد، به یک انقلابی پیشرو و جریانساز مبدل شد، روزنامهنگاری کرد و به این واسطه کوشید روشنفکران را به جامعه پیوند دهد، در کسوت معلمی و استادی به تربیت نسل آینده همت گماشت و اینگونه از خود نامی…