این چرخش استراتژیک که با هدف بهبود عملکرد مالی و جلب رضایت سهامداران انجام شده، با انتقادات شدید فعالان محیط‌زیست و ابهام درباره آینده گذار انرژی همراه است. طبق بیانیه «بازنگری در بی‌پی»، این شرکت هزینه‌های سالانه خود برای پروژه‌های مرتبط با کربن صفر را از ۵میلیارد دلار به ۲میلیارد دلار کاهش و در مقابل، سرمایه‌گذاری در تولید نفت و گاز را ۲۰درصد افزایش خواهد داد. هدف این است که تا سال۲۰۳۰، تولید نفت و گاز به ۲.۵میلیون بشکه در روز برسد. 

این در حالی است که این رقم در سال جاری ۲.۳۶میلیون بشکه بوده است. موری آوچینکلاس، مدیرعامل جدید بی‌پی در توضیح این تصمیم گفت: «ما باید روی بخش‌های پربازده‌تر شرکت تمرکز کنیم. انرژی‌ تجدیدپذیر یک فرصت مهم است؛ اما باید در انتخاب پروژه‌ها گزینشی عمل کنیم.» او همچنین اذعان کرد که حرکت سریع شرکت به سمت انرژی سبز در سال‌های اخیر، «اشتباه» بوده است. این تغییر مسیر، به‌وضوح نشانگر فاصله گرفتن از استراتژی برنارد لونی، مدیرعامل پیشین بی‌پی است، که در سال۲۰۲۰ قول داده بود تولید نفت و گاز را تا ۴۰درصد کاهش دهد و تا سال۲۰۵۰ به انتشار خالص صفر کربن دست یابد.

اگرچه این تصمیم با هدف تقویت ارزش سهام اتخاذ شد، اما واکنش اولیه بازار چندان مثبت نبود. سهام بی‌پی در روز اعلام این خبر ۱.۴درصد کاهش یافت. تحلیلگران، این افت را ناشی از «فروش سودآور» سرمایه‌گذارانی دانستند که پیش‌تر در انتظار تغییر استراتژی، سهام شرکت را خریده بودند. با این حال، عملکرد ضعیف بی‌پی در مقایسه با رقبای آمریکایی و اروپایی مانند اکسون‌موبیل، شورون، و شل، نگرانی‌ها را تشدید کرده است. 

در پنج سال گذشته، ارزش سهام اکسون‌موبیل ۱۰۲درصد و شورون ۵۵درصد رشد داشته، درحالی‌که سهام بی‌پی تقریبا ثابت مانده است. این شکاف، گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال انتقال لیستینگ شرکت به نیویورک یا حتی تصاحب آن توسط رقبا را دامن زده است. فشار صندوق پوشش ریسک «الیوت منیجمنت» که اخیرا ۵درصد از سهام بی‌پی را خریداری کرده، نیز در این تصمیم نقش داشته است. این صندوق از شرکت خواسته بود تا با تمرکز مجدد بر سوخت‌های فسیلی، بازدهی مالی را بهبود بخشد.

 عوامل شکست گذار سبز

بی‌پی در سال‌های اخیر میلیاردها دلار در پروژه‌های بادی فراساحلی، خورشیدی، هیدروژن سبز و ایستگاه‌های شارژ خودروهای الکتریکی سرمایه‌گذاری کرد؛ اما چالش‌هایی مانند تورم فزاینده، مشکلات فنی و نوسانات قیمت انرژی، این پروژه‌ها را با دشواری مواجه کرد.

 باد فراساحلی: شرکت‌های اروپایی بر این باور بودند که تجربه آنها در حفاری فراساحلی نفت، در توسعه مزارع بادی دریایی نیز مفید خواهد بود. اما افزایش هزینه‌های ساخت توربین‌ها، تاخیر در زنجیره تامین و مخالفت‌های سیاسی (مانند مقاومت دونالد ترامپ در آمریکا)، بسیاری از پروژه‌ها را غیراقتصادی کرد.

هیدروژن سبز: اگرچه این فناوری به‌عنوان راه‌حلی برای کربن‌زدایی صنایع سنگین تبلیغ می‌شد، اما هزینه‌های بالای تولید و انتقال، جذابیت آن را کاهش داد. از سوی دیگر، جنگ اوکراین و افزایش بی‌سابقه قیمت نفت و گاز در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، سودآوری چشم‌گیر سوخت‌های فسیلی را به رهبران بی‌پی یادآوری کرد.